Kurs franka
Pogoda
Wiadomości:
SMI:
Kultura: sztuka
Muzyka w Szwajcarii
Pierwsze konserwatorium muzyczne zostało założone w Genewie w roku 1835. Przyciągnęło ono różnych muzyków. W roku 1900 powołali oni do życia Szwajcarskie Stowarzyszenie Muzyków (SMA). Dużą rolę w rozwoju muzyki klasycznej w Szwajcarii odegrał kompzytor Hans George Naegeli.
XX wiek przyniósł dalszy rozwój muzyki klasycznej i wielu sławnych kompozytorów jak: Othmar Schoeck, Ernest Bloch, Frank Martin, Rolf Liebermann i najsławniejszy Arthur Honegger. Kompozycja Honeggera portretująca amerykański pociąg parowy Pacific 231, stała się żelaznym elementem programów filharmonicznych. Frank Martin swoją karierę spędził w Holandii, natomiast Honegger większość swego życia zawodowego spędził we Francji. Dziś najbardziej znani kompozytorzy to: Klaus Huber i Heinz Holliger (jest jednocześnie wirtuozem gry na oboju).
Dyrygent Ernest Ansermet założył w 1918 r. Orkiestrę Szwajcarii Romańskiej (Orchestre de la Suisse Romande), wokół której koncentrowało się życie muzyczne Szwajcarii. Ta orkiestra stała się najsłynniejszą szwajcarską orkiestrą symfoniczną.
Muzyka ludowa jest bliżej znana dopiero od XIX wieku. Wcześniej nie było szczegółowych zapisów na ten temat. Jednym z najstarszych utworów szwajcarskiej muzyki ludowej była piosenka Kühreihen, piosenka rolników alpejskich. Tradycyjnymi instrumentami muzycznymi wykorzystywanymi w muzyce ludowej były: alphorn (róg alpejski), cymbały młotkowe, piszczałka, katarynka, skrzypki, kobza, cytra i obój.
Na początku XIX w. szwajcarską muzykę ludową reprezentowały zespoły muzyczne w których śpiew wykonywała jedna osoba - solo, również grająca na jakimś instrumencie. Było tylko kilka duetów. Po reorganizacji armii szwajcarskiej w 1830 r. powstało wiele brass bandów wykorzystujących nowoczesne instrumenty, głównie brass lub wind. Po powrocie do domów z instrumentami tworzyli lokalne zespoły, do których dołączali śpiewacy ludowi. Zespoły te grywały na lokalnych imprezach tanecznych i festiwalach, podczas których tańczono głównie szkocki, mazurka, walca i polkę.
Wynaleziony w 1829 r. akordeon został rozpowszechniony w Szwajcarii w 1836. Stał się niezwykle popularnym instrumentem.
Po I w.św. Szwajcaria stała się krajem zurbanizowanym. Muzyka zagościła w miastach, szczególnie do Zurychu. Wiejska muzyka ludowa stała się najpopularniejsza wśród klasy średniej. Wówczas najbardziej popularnym muzykiem ludowym był Joseph Stocker. który swojemu zespołowi zafundował tradycyjne kostiumy z Unterwalden. To był początek muzyki ludowej zwanej laendlermusik.
Folk zaczął się mieszać z nowymi stylami muzyki, jak jazz i fokstrot, a saksofon wyparł klarnet. W latach 30-tych władze szwajcarskie podjęły szerokie działania na rzecz popularyzacji własnej tożsamości narodowej, innej niż niemiecka czy austriacka. Laendlermusik stała się elementem tej tożsamości i nabierała coraz większej popularności.
Wpływ innych stylów muzyki po II w.św. spowodował spadek popularności laendlermusik. Jednak w latach 60-tych Szwajcarzy jako populacja uznali, że należy zachować własną muzykę ludową i chronić tę tradycję przed zmianami. Dzięki temu wciąż popularni są tacy wykonawcy jak: Res Schmid, Willi Valotti, Markus Flueckiger, Dani Haeusler, czy Carlo Brunner.
Najważniejszym miejscem muzyki ludowej jest region Appenzell, gdzie nadal używane są skrzypce i hammered dulcimer. Aktualnie jednym z najbardziej popularnych jest kwartet Appenzeller Space Schöttl, który dodał wpływów psychodelicznych i awangardowych muzyce folk.
MUZYKA POP I ROCK LAT 60.-TYCH
W latach 60-tych powstało wiele zespołów grających rock and roll, lub muzykę beatową, najlepszym rokiem był 1968 kiedy pojawił się "Heavenly Club" grupy Les Sauterelles. Szwajcarski rock zaczął być popularny w 1957 r., kiedy zespół Hula Hawaiians zagrał rockabilly. Francuskojęzyczna część Szwajcarii została zdominowana przez wpływ francuskich muzyków takich jak: Johnny Hallyday, ale wkrótce dołączyli do nich miejscowi twórcy jak: Les Aiglons, Larry Greco czy Les Faux-Frères.
Od roku 1964, kiedy pojawił się zespół the Beatles, Bazylea dotychczasowa stolica szwajcarskiego rocku, zaczęła tracić na znaczeniu. Popowe grupy jak: The 16 Strings and Pichi i grupy grające w dialekcie szwajcarskim zdominowały rynek muzyczny. Zurych stał się centrum innowacji, to tu wzorował się na odkryciach korzeni bluesowych Chris Lange, Heiner Hepp inspirował się folkiem Boba Dylana, natomiast Toni Vescoli tworzył pop fame. Inne znane zespoły tamtego okresu to m.in.: R&B act The Nightbirds z Locarno, The Wild Gentlemen z Genewy, The Blue Sounds oraz Marco Zappa & the Teenagers. Rok 1967 to początek popularności rocka w dialekcie szwajcarskim. Tak śpiewali m.in.: Mani Matter, Franz Hohler, Sergius Golowin, czy Kurt Marti. W literackim niemieckim śpiewali m.in.: Roland Zoss i Tinu Heiniger.
Rok 1968 był trudnym rokiem dla szwajcarskiego rocka. Artyści poszukiwali nowych środków wyrazu, m.in.: dźwiękowe nowinki techniczne. Barry Window z Bazylei eksperymentował w tworzeniu rocka poprzez łączenie muzyki soul i muzyki hinduskiej, a The Sauterelles eksperymentował z muzyką psychodeliczną.
Lata 70.-te były czasem tworzenia się muzyki progresywnej. Wtedy nastąpił jej żywiołowy rozwój. Wtedy grała supergrupa Flame Dream, a także Krokodil, The Shiver oraz Brainticket. W tamtych latach centrum postępu stało się studio dźwiękowe Sinus Studio w Bernie, gdzie wyróżnili się inżynierowie dźwięku: Eric Merz i Peter McTaggart.
Pod koniec lat 70-tych popularny stał się hard rock. To wtedy furorę zrobiła grupa Krokus, najpopularniejsza grupa rockowa w historii szwajcarskiej muzyki. Były także grupy eksperymentalnego rocka jak: The Swiss Horns, Red Devil Band czy Circus z Bazylei. Od 1976 r. pewna grupa szwajcarskich punków przejęła wzory amerykańskiej i brytyjskiej muzyki punk: Kleenex (jedna z pierwszych trzech grup żeńskich ery punku), Dieter Meier, The Nasal Boys, Troppo, Mother's Ruin, TNT, Dogbodys, Sick (wszystkie z Zurychu), Glueams (Berno), Sozz (Büren), Crazy (Lucerna), Bastards i Jack & the Rippers (Genewa).
Lata 80-te to dominacja grup metalu. Celtic Frost, to grupa progresywnej, awangardowej muzyki ekstremalnej. Hellhammer stał się czołowym zespołem heavy metal. Coroner był zespołem technicznego trash metalu, a grupa black metalu Samael stała się grupą industrialnego metalu.
Na początku lat 80-tych grupy szwajcarskiej nowej fali wypracowały własny styl, dzięki czemu stały się znane również za granicą. Przykładem jest zwłaszcza Kleenex/LiliPUT i Yello (znane w Anglii i USA), czy Grauzone (znany w Austrii i Niemczech) oraz Mittageisen (znane w Niemczech i Anglii). Płyta zespołu The Young Gods w 1985 została entuzjastycznie przyjęta przez brytyjską prasę muzyczną i wybrana albumem roku 1985. Było to połączenie muzyki klasycznej i rocka, pionier muzyki industrialnej.
W roku 1983 pojawiły się płyty grupy Ex-Trem Normal "Warum" i "Welcome to Switzerland", które zrewolucjonizowały berneński rock. W tym samym kierunku działała m.in: grupa Züri West.
Także jazz w latach 80-tych rozwijał się w Szwajcarii. Tacy muzycy jak Fritz Renold (saksofon) czy Franco Ambrosetti (trąbka) są znani w wielu krajach. Również Stephan Eicher jest popularnym muzykiem folku rockowego, znanym w całej Europie.
Na szwajcarskiej scenie muzycznej pojawiło się wielu raperów i DJ-ów w latach 90-tych XX w. Swiss beatz Black Tiger z Bazylei, był pierwszym raperem śpiewającym w szwajcarskim dialekcie. Sens Unik z Renens (koło Lozanny) to znana grupa łącząca rap z hip hopem.
Jednym z najbardziej popularnych piosenkarzy szwajcarskiej jest René Baumann, znany w świecie jako DJ Bobo.
Na początku lat 90-tych XX w. grupa Gotthard stała się czołową grupą szwajcarską i jedną z najpopularniejszych w Europie. Grali hard rock a następnie adult contemporary rock. Wydali 8 albumów studyjnych, 2 albumy składanek i 2 albumy koncertowe (jeden z nich unplugged). Są nadal popularni w Szwajcarii, Niemczech, Austrii, Włoszech i Brazylii. Niedawno pochowano lidera grupy Steve'a Lee, który zginął w USA, staranowany przez ciężarówkę w czasie wyprawy motocyklowej po USA.
Do dziś działają jeszcze dwa z najpopularniejszych zespołów z lat 90-tych: Neue Deutsche Härte grupa śpiewająca w dialekcie szwajcarskim Metallspürhunde, oraz grupa celtyckiego metalu Eluveitie.
Aktualnie w prawie 8-milionowej Szwajcarii gra ponad 15.000 grup muzycznych (15.117) z czego najwięcej reprezentuje rock - 3817 grup, hip hop - 2598, pop - 1847, elektroniczna - 1163, metal/punk - 1071, piosenka - 1000, techno - 948, jazz - 627, folk / country - 524, funk - 508, reggae - 424.
XX wiek przyniósł dalszy rozwój muzyki klasycznej i wielu sławnych kompozytorów jak: Othmar Schoeck, Ernest Bloch, Frank Martin, Rolf Liebermann i najsławniejszy Arthur Honegger. Kompozycja Honeggera portretująca amerykański pociąg parowy Pacific 231, stała się żelaznym elementem programów filharmonicznych. Frank Martin swoją karierę spędził w Holandii, natomiast Honegger większość swego życia zawodowego spędził we Francji. Dziś najbardziej znani kompozytorzy to: Klaus Huber i Heinz Holliger (jest jednocześnie wirtuozem gry na oboju).
Dyrygent Ernest Ansermet założył w 1918 r. Orkiestrę Szwajcarii Romańskiej (Orchestre de la Suisse Romande), wokół której koncentrowało się życie muzyczne Szwajcarii. Ta orkiestra stała się najsłynniejszą szwajcarską orkiestrą symfoniczną.
Muzyka ludowa jest bliżej znana dopiero od XIX wieku. Wcześniej nie było szczegółowych zapisów na ten temat. Jednym z najstarszych utworów szwajcarskiej muzyki ludowej była piosenka Kühreihen, piosenka rolników alpejskich. Tradycyjnymi instrumentami muzycznymi wykorzystywanymi w muzyce ludowej były: alphorn (róg alpejski), cymbały młotkowe, piszczałka, katarynka, skrzypki, kobza, cytra i obój.
Na początku XIX w. szwajcarską muzykę ludową reprezentowały zespoły muzyczne w których śpiew wykonywała jedna osoba - solo, również grająca na jakimś instrumencie. Było tylko kilka duetów. Po reorganizacji armii szwajcarskiej w 1830 r. powstało wiele brass bandów wykorzystujących nowoczesne instrumenty, głównie brass lub wind. Po powrocie do domów z instrumentami tworzyli lokalne zespoły, do których dołączali śpiewacy ludowi. Zespoły te grywały na lokalnych imprezach tanecznych i festiwalach, podczas których tańczono głównie szkocki, mazurka, walca i polkę.
Wynaleziony w 1829 r. akordeon został rozpowszechniony w Szwajcarii w 1836. Stał się niezwykle popularnym instrumentem.
Po I w.św. Szwajcaria stała się krajem zurbanizowanym. Muzyka zagościła w miastach, szczególnie do Zurychu. Wiejska muzyka ludowa stała się najpopularniejsza wśród klasy średniej. Wówczas najbardziej popularnym muzykiem ludowym był Joseph Stocker. który swojemu zespołowi zafundował tradycyjne kostiumy z Unterwalden. To był początek muzyki ludowej zwanej laendlermusik.
Folk zaczął się mieszać z nowymi stylami muzyki, jak jazz i fokstrot, a saksofon wyparł klarnet. W latach 30-tych władze szwajcarskie podjęły szerokie działania na rzecz popularyzacji własnej tożsamości narodowej, innej niż niemiecka czy austriacka. Laendlermusik stała się elementem tej tożsamości i nabierała coraz większej popularności.
Wpływ innych stylów muzyki po II w.św. spowodował spadek popularności laendlermusik. Jednak w latach 60-tych Szwajcarzy jako populacja uznali, że należy zachować własną muzykę ludową i chronić tę tradycję przed zmianami. Dzięki temu wciąż popularni są tacy wykonawcy jak: Res Schmid, Willi Valotti, Markus Flueckiger, Dani Haeusler, czy Carlo Brunner.
Najważniejszym miejscem muzyki ludowej jest region Appenzell, gdzie nadal używane są skrzypce i hammered dulcimer. Aktualnie jednym z najbardziej popularnych jest kwartet Appenzeller Space Schöttl, który dodał wpływów psychodelicznych i awangardowych muzyce folk.
MUZYKA POP I ROCK LAT 60.-TYCH
W latach 60-tych powstało wiele zespołów grających rock and roll, lub muzykę beatową, najlepszym rokiem był 1968 kiedy pojawił się "Heavenly Club" grupy Les Sauterelles. Szwajcarski rock zaczął być popularny w 1957 r., kiedy zespół Hula Hawaiians zagrał rockabilly. Francuskojęzyczna część Szwajcarii została zdominowana przez wpływ francuskich muzyków takich jak: Johnny Hallyday, ale wkrótce dołączyli do nich miejscowi twórcy jak: Les Aiglons, Larry Greco czy Les Faux-Frères.
Od roku 1964, kiedy pojawił się zespół the Beatles, Bazylea dotychczasowa stolica szwajcarskiego rocku, zaczęła tracić na znaczeniu. Popowe grupy jak: The 16 Strings and Pichi i grupy grające w dialekcie szwajcarskim zdominowały rynek muzyczny. Zurych stał się centrum innowacji, to tu wzorował się na odkryciach korzeni bluesowych Chris Lange, Heiner Hepp inspirował się folkiem Boba Dylana, natomiast Toni Vescoli tworzył pop fame. Inne znane zespoły tamtego okresu to m.in.: R&B act The Nightbirds z Locarno, The Wild Gentlemen z Genewy, The Blue Sounds oraz Marco Zappa & the Teenagers. Rok 1967 to początek popularności rocka w dialekcie szwajcarskim. Tak śpiewali m.in.: Mani Matter, Franz Hohler, Sergius Golowin, czy Kurt Marti. W literackim niemieckim śpiewali m.in.: Roland Zoss i Tinu Heiniger.
Rok 1968 był trudnym rokiem dla szwajcarskiego rocka. Artyści poszukiwali nowych środków wyrazu, m.in.: dźwiękowe nowinki techniczne. Barry Window z Bazylei eksperymentował w tworzeniu rocka poprzez łączenie muzyki soul i muzyki hinduskiej, a The Sauterelles eksperymentował z muzyką psychodeliczną.
Lata 70.-te były czasem tworzenia się muzyki progresywnej. Wtedy nastąpił jej żywiołowy rozwój. Wtedy grała supergrupa Flame Dream, a także Krokodil, The Shiver oraz Brainticket. W tamtych latach centrum postępu stało się studio dźwiękowe Sinus Studio w Bernie, gdzie wyróżnili się inżynierowie dźwięku: Eric Merz i Peter McTaggart.
Pod koniec lat 70-tych popularny stał się hard rock. To wtedy furorę zrobiła grupa Krokus, najpopularniejsza grupa rockowa w historii szwajcarskiej muzyki. Były także grupy eksperymentalnego rocka jak: The Swiss Horns, Red Devil Band czy Circus z Bazylei. Od 1976 r. pewna grupa szwajcarskich punków przejęła wzory amerykańskiej i brytyjskiej muzyki punk: Kleenex (jedna z pierwszych trzech grup żeńskich ery punku), Dieter Meier, The Nasal Boys, Troppo, Mother's Ruin, TNT, Dogbodys, Sick (wszystkie z Zurychu), Glueams (Berno), Sozz (Büren), Crazy (Lucerna), Bastards i Jack & the Rippers (Genewa).
Lata 80-te to dominacja grup metalu. Celtic Frost, to grupa progresywnej, awangardowej muzyki ekstremalnej. Hellhammer stał się czołowym zespołem heavy metal. Coroner był zespołem technicznego trash metalu, a grupa black metalu Samael stała się grupą industrialnego metalu.
Na początku lat 80-tych grupy szwajcarskiej nowej fali wypracowały własny styl, dzięki czemu stały się znane również za granicą. Przykładem jest zwłaszcza Kleenex/LiliPUT i Yello (znane w Anglii i USA), czy Grauzone (znany w Austrii i Niemczech) oraz Mittageisen (znane w Niemczech i Anglii). Płyta zespołu The Young Gods w 1985 została entuzjastycznie przyjęta przez brytyjską prasę muzyczną i wybrana albumem roku 1985. Było to połączenie muzyki klasycznej i rocka, pionier muzyki industrialnej.
W roku 1983 pojawiły się płyty grupy Ex-Trem Normal "Warum" i "Welcome to Switzerland", które zrewolucjonizowały berneński rock. W tym samym kierunku działała m.in: grupa Züri West.
Także jazz w latach 80-tych rozwijał się w Szwajcarii. Tacy muzycy jak Fritz Renold (saksofon) czy Franco Ambrosetti (trąbka) są znani w wielu krajach. Również Stephan Eicher jest popularnym muzykiem folku rockowego, znanym w całej Europie.
Na szwajcarskiej scenie muzycznej pojawiło się wielu raperów i DJ-ów w latach 90-tych XX w. Swiss beatz Black Tiger z Bazylei, był pierwszym raperem śpiewającym w szwajcarskim dialekcie. Sens Unik z Renens (koło Lozanny) to znana grupa łącząca rap z hip hopem.
Jednym z najbardziej popularnych piosenkarzy szwajcarskiej jest René Baumann, znany w świecie jako DJ Bobo.
Na początku lat 90-tych XX w. grupa Gotthard stała się czołową grupą szwajcarską i jedną z najpopularniejszych w Europie. Grali hard rock a następnie adult contemporary rock. Wydali 8 albumów studyjnych, 2 albumy składanek i 2 albumy koncertowe (jeden z nich unplugged). Są nadal popularni w Szwajcarii, Niemczech, Austrii, Włoszech i Brazylii. Niedawno pochowano lidera grupy Steve'a Lee, który zginął w USA, staranowany przez ciężarówkę w czasie wyprawy motocyklowej po USA.
Do dziś działają jeszcze dwa z najpopularniejszych zespołów z lat 90-tych: Neue Deutsche Härte grupa śpiewająca w dialekcie szwajcarskim Metallspürhunde, oraz grupa celtyckiego metalu Eluveitie.
Aktualnie w prawie 8-milionowej Szwajcarii gra ponad 15.000 grup muzycznych (15.117) z czego najwięcej reprezentuje rock - 3817 grup, hip hop - 2598, pop - 1847, elektroniczna - 1163, metal/punk - 1071, piosenka - 1000, techno - 948, jazz - 627, folk / country - 524, funk - 508, reggae - 424.
REKLAMA
Zobacz także te strony:
:: genewskie.info :: praca.szwajcaria.net :: bankiszwajcarskie.pl :: valais.pl :: berno.com.pl :: hoteleszwajcarskie.pl ::
Copyright © 2001 - 2012 by 'szwajcaria.net'. Created by Tissot Internet for:
Zarezerwuj domek
w Szwajcarii:
w Szwajcarii:
Reklama:
Zarezerwuj hotel w Szwajcarii:
Zarezerwuj hotel w Szwajcarii:
Reklama:
