Szwajcarskie kino jest zupełnie inne niż kino amerykańskie. Dotowane jest przez państwo, by świadomie pokazywać kulturalny potencjał i tożsamość kraju i jego społeczeństwa.
Nie można się doliczyć wielu szwajcarskich filmów, które byłyby szeroko znane w świecie. Szwajcarscy twórcy i aktorzy wyjeżdżali do Hollywood, próbując kariery globalnej. W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku znani byli dwaj szwajcarscy reżyserzy
Alain Tanner i
Jean-Luc Godard, będący pod znaczącym wpływem kina francuskiego z uwagi na to, że pochodził ze Szwajcarii Romańskiej (choć urodził się w Paryżu).
Zupełnie inne filmy tworzyli tacy reżyserzy jak:
Daniel Schmid,
Fredy Murer,
Rolf Lyssy i
Yves Yersin, dla których życie w Szwajcarii stanowiło kanwę produkcji filmowej. Najsłynniejszy film Rolfa Lyssy - "
Die Schweizermacher" w humorystyczny sposób pokazywał co jest potrzebne, by uzyskać szwajcarskie obywatelstwo.
W roku 1991 film "
Reise der Hoffnung", którego reżyserem był
Xavier Koller o mało nie dostał
Oskara. Film opowiadał o rodzinie kurdyjskich uchodźców, która szukała w Szwajcarii lepszego życia.
Halle Berry, która zagrała główną rolę w filmie "
Monster's Ball" otrzymała Oskara za swoją rolę. Film ten reżyserował Szwajcar
Marc Forster.
Spośród Szwajcarów mających osiągnięcia dla światowego kina najwięcej zdobył producent
Arthur Cohn, który
otrzymał 6 Oskarów.

Począwszy od
1948 r. każdego roku w
Locarno (kanton Ticino) latem odbywa się festiwal filmowy, którego ranga rośnie z roku na rok. Dziś jest już jednym z najważniejszych festiwali filmowych świata. Laureaci festiwalu otrzymują złotego geparda o nazwie "
Pardo d'oro" (od 1968 r., wcześniej przyznawano inne nagrody). Zjeżdżają się tu światowe sławy tak samo jak do Cannes, Wenecji czy Berlina. Daje to wiele szwajcarskiemu kinu i szwajcarskim szkołom filmowym z Genewy, Lozanny i Zurychu. W tym roku był to już
64. festiwal, który odbywał się w okresie
od 3 do 13 sierpnia 2011 r. Tegoroczni zwycięzcy to:
-
Nagroda Złoty Pardo: ABRIR PUERTAS Y VENTANAS (BACK TO STAY) - Milagros Mumenthaler, Argentyna
-
Nagroda specjalna jury Złoty Pardo: TOKYO KOEN - Shinji Aoyama, Japonia
-
Nagroda specjalna jury: HASHOTER - Nadav Lapid, Izrael
-
Nagroda za najlepszą reżyserię: ADRIAN SITARU za film DIN DRAGOSTE CU CELE MAI BUNE INTENTII, Rumunia, Węgry
-
Nagroda za najlepszą rolę kobiecą: MARIA CANALE w filmie ABRIR PUERTAS Y VENTANAS, reżyserii Milagros Mumenthaler, Argentyna
-
Nagroda za najlepszą rolę męską: BOGDAN DUMITRACHE w filmie DIN DRAGOSTE CU CELE MAI BUNE INTENTII, reżyserii Adrian Sitaru, Rumunia, Węgry.
-
Wyróżnienie: UN AMOUR DE JEUNESSE w reżyserii Mia Hansen-Løve, Francja, Niemcy.
Następny odbędzie się w dniach od 1 do 13 sierpnia 2012 r.
Oczywiście Szwajcaria jest też miejscem kręcenia filmów przez obce ekipy filmowe. Mało kto w Polsce wie, że hinduski film "
Dilwale Dulhania Le Jayenge", którego rekordem było wyświetlanie w kinach w Indiach przez
500 tygodni, był w całości kręcony w Szwajcarii. Hindusi często korzystają ze szwajcarskich krajobrazów i infrastruktury do kręcenia swoich filmów.
Pamiętacie film
z Jamesem Bondem "Im Geheimdienst Ihrer Majestät"? To w szwajcarskich Alpach nagrano część zdjęć - tu jednym z aktorów była słynna góra -
Piz Gloria. Takich filmów ze Szwajcarią w tle było wiele. Dla Polaków ważny jest film
Krzysztofa Kieślowskiego z trylogii: "
Trzy kolory. Czerwony" z
1994 r. Akcja tego filmu rozgrywa się w
Genewie. Był to ostatni film Krzysztofa Kieślowskiego wykonany w koprodukcji polsko-francusko-szwajcarskiej.