Początki osadnictwa na terenie dzisiejszej Szwajcarii sięgają zamierzchłych czasów. Bliższe dane posiadamy z okresu, gdy na tych ziemiach osiedlili się Helweci na zachodzie i Retowie na wschodzie. Byli oni spokrewnieni z Etruskami.
Rzymianie Juliusza Cezara podbili ten rejon w I w. p.n.e i nazwali Helvetia (Helwecja).
W IV w. n.e., w okresie najazdów na Imperium Zachodniorzymskie przez Germanów, Helwecja była podbijana przez Burgundów i Alemanów.
W średniowieczu Frankowie pobili Alemanów w V w. n.e., a następnie Burgundów na początku VI w. Frankowie wprowadzali nową cywilizację opartą na chrześcijaństwie. Po upadku imperium frankońskiego w IX w. większość Szwajcarii stała się częścią księstwa Alemanii lub Szwabii, jednego z wielkich feudalnych państw królestwa germańskiego.
Południowo-zachodnia część została włączona do transjurajskiego królestwa Burgundii. Część burgundzka została przejęta przez Cesarza Rzymskiego Konrada II w roku 1033. Szwajcaria stała się częścią jego cesarstwa. Składało się ono z wielu małych państw. Rządzili tam książęta, hrabiowie, biskupi i opaci. Składało się też z wielu państw-miast, które później stały się zaczątkiem kantonów.
Cesarz Rzymski Rudolf I z dynastii Habsburgów podjął próbę narzucenia Szwajcarii praw feudalnych w roku 1276, chcąc odebrać Szwajcarom tradycyjną wolność i przywileje. Wówczas w 1291 r. trzy tzw. leśne kantony (Uri, Schwyz i Unterwalden), położone wokół Vierwaldstaettersee, utworzyły związek wzajemnej obrony. W XIV w. dołączyły do nich Zurych, Glarus, Berno, Lucerna i Zug, a w XV w. Fryburg i Solura. Habsburgowie niezdolni do pokonania walecznych szwajcarskich górali porzucili próby przejęcia rejonu jako lenno rodzinne, a konfederacja szwajcarska stała się zależna bezpośrednio od cesarza. To początek dzisiejszej Szwajcarii.